احتراق لاله را دیدیم ما گل دمید و خون نجوشیدیم ما

بایدازفقدان گل خون جوش بود درفراق یاس مشکی پوش بود

یاس بوی مهربانی می دهد عطر دوران جوانی می دهد

یاسها پیغمبران خانه اند یاسها یادآور پروانه اند

یاس در هر جا نوید آشتی است

یاس دامان سپید آشتی است

یاس یک شب را گل ایوان ماست

یاس تنها یک سحر مهمان ماست

بعد روی صبح پر پر می شود راهی شبهای دیگر می شود

یاس مثل عطر پاک نیت است یاس استنشاق معصومیت است

یاس را آیینه ها رو کرده اند یاس را پیغمبران بو کرده اند

یاس بوی حوض کوثر می دهد عطر اخلاق پیمبر می دهد

حضرت زهرا دلش ازیاس بود دانه های اشکش ازالماس بود

داغ عطر یاس زهرا زیر ماه او که خوانیدش که حیدر را به چاه

عشق محزون علی یاس است وبس

چشم اویک چشمه الماس است وبس

اشک می ریزد علی مانند رود بر تن زهرا گل یاس کبود

گریه برطشت حسن کن تا سحر که پراست از لخته خون جگر

گریه بر بی دستی احساس کن گریه برطفلان بی عباس کن

گریه کن چون ابر بارانی به چاه برحسین تشنه لب درقتلگاه

گریه کن مثل نوزادان که مادر مرده اند

مثل طفلانی که آتش خورده اند

گریه کن در زیر تابوت روان برنسترنهای جوان

گریه کن زیرا که گلها دیده اند یاسهای مهربان کوچیده اند

گریه کن زیرا که شبنم فانی است هر گلی در معرض ویرانی است

گریه کن حیدر که مقصد مشکل است

این جدایی از محمد مشکل است

خاندانت را به غارت می برند دخترانت را اسارت می برند

ما سر خود را اسیری می بریم ما جوانی را به پیری می بریم

زخم آن گل در تن ما چاک شد آن بهار مرده در من پاک شد

**این امانت را امین باش ای زمین**